Is wat je leest over Brazilië waar?

Afgelopen maanden heb ik vaak gniffelend de krant gelezen. Met de Olympische Spelen zijn alle ogen op dit land gericht, waardoor er veel aandacht is voor alles wat er hier afspeelt.

En vaak is er ook zoveel herkenning, want veel van wat er geschreven wordt, klopt ook. Eerst waren er alle berichtgeving over dat het Olympische dorp nog lang niet af was. Eén journalist, die al langer in Brazilië woonde voorspelde correct: het komt wel goed. Want de Brazilianen kunnen misschien niet goed organiseren, maar improviseren kunnen ze als de beste.
En het kwam ook allemaal goed. Misschien niet op de dag dat de eerste atleten aankwamen, maar wel voor de Spelen begonnen.
Dit is iets wat ik hier bij het werk bij Casa Luzeiro ook zo vaak zie. De eerste maanden dat ik in Brazilië was maakte ik mij druk om alles wat niet op tijd af leek. Ik had even tijd nodig om af te kicken van het Nederlandse gestress. Maar telkens zag ik dat het allemaal goed kwam, dat soms alleen de verwachtingen bijgesteld moesten worden. En daardoor stress ik een stuk minder, ook als we een familiedag organiseren voor 150 mensen of als de dag voordat we naar een museum gaan, de bus nog niet geregeld is. Want het komt écht helemaal goed.
Ook probeer ik intussen hetgeen wat ik in Nederland geleert heb wel in te zetten, door wél vooruit te denken en de juiste vragen te stellen, zodat er zo weinig mogelijk geïmproviseerd hoeft te worden!

Ook het Braziliaanse publiek zorgde voor de nodige artikelen in de kranten. Eerst door de afwezigheid ervan. Want laten we eerlijk zijn, voor de Braziliaan bestaat er maar één sport: voetbal. Hoewel ik wel eens de wind van voren heb gekregen, want: “Niet elke Braziliaan houd van voetbal”, het blijft een feit dat de meesten alleen liefde hebben voor voetbal. Andere sporten, op misschien beachvolleybal na, leven niet zo. Op Casa Luzeiro probeer ik daar verandering in te brengen. Daarom spelen we met de kinderen, naast voetbal en skaten, ook altijd sporten als basketbal, handbal, trefbal of tennis. De kinderen moeten in het begin even wennen, maar intussen genieten ze duidelijk van al deze sporten!
Een andere, terechte, opmerkingen over het publiek was het uitjoelen van atleten. Ze gedroegen zich als voetbalsupporters. En in Brazilië is de haat voor de rivaliserende club net zo groot als de liefde voor de eigen club. Hier in Belo Horizonte zijn er twee clubs (eigenlijk drie, maar de derde heeft duidelijk minder aanhangers), Cruzeiro of Galo. Je moet dan ook niet als Galo kampioen wordt, een blauw shirtje dragen (de kleur van cruzeiro). Dan kan namelijk al genoeg reden zijn om in elkaar geslagen te worden.

En dan zijn er ook nog alle artikelen over overvallen. Al voordat de Spelen begonnen werd alle apparatuur van Duitse zenders gestolen. Ook dit is de realiteit, in Brazilië zijn er veel gewapende overvallen. Iets waar je niet bang voor hoeft te zijn, maar zeker ook niet naïef. Als ik in het centrum bij de bushalte sta, zou ik nooit mijn mobiel tevoorschijn halen. Of als ik ’s avonds over straat ga, neem ik nooit veel geld mee. Soms zie ik buitenlanders heel naïef uitgebreid hun goedgevulde portemonnee tevoorschijn halen, als ze geld voor de bus willen pakken. Aan de andere kant, ken ik veel Brazilianen die bang zijn. Rondom de huizen staan vaak hoge muren met de beste alarmsystemen. Of mensen die mij niet durven te bezoeken, omdat ik in een favela woon. Dat is ook zeker niet nodig. Het beste kan je niet bang zijn, maar wel bewust.

Ik ben bang dat het meeste wat je over Brazilië leest, waar is. Maar wat er dan ook allemaal geschreven wordt, onthoudt dat Brazilië bovenal een mooi land is met prachtige mensen!

Ook op Casa Luzeiro laat het publiek veel emotie zien
Ook op Casa Luzeiro laat het publiek veel emotie zien

2015-05-01 16.34.04 2015-05-01 16.26.36

Geef een reactie