Schatjes

Soms kunnen ze schatjes zijn, de kinderen van de jongste groep. Als je ze op straat tegen komt zullen ze je een knuffel geven. Ze hebben de grootste glimlachen.

Maar intussen zit ik wel met mijn handen in het haar met deze 7 tot 10 jarigen. Want hoe lief ze ook lijken en soms ook kunnen zijn, zo lastig kunnen ze ook zijn. Maar dat kan je je misschien ook wel voorstellen, van de 15 kinderen, komen de meesten uit gezinnen die in Nederland onder de categorie ‘multi-problem’ vallen.

De meeste kinderen leven in complexe gezinssituaties. Ik weet dat sommige kinderen grotendeels voor zichzelf zorgen, ook schoolzaken en dergelijke. Het knappe is dat deze kinderen er goed verzorgd uitzien, op jonge leeftijd hebben ze dat zichzelf al aangeleerd.

Andere kinderen hebben geen contact met hun vader en is hun moeder altijd aan het werk. Of kinderen die thuis worden geslagen. Zet deze kinderen samen in één groep en er is altijd wel een ruzie of geschreeuw.

Je kan je voorstellen dat zo’n groep een uitdaging vormt. Zeker als ik als buitenlander een Bijbelverhaal probeer te delen. De kinderen moeten wennen aan een plek waar structuur is en waar soms concentratie van ze gevraagd wordt.

Maar ik weet, dat onder dat geschreeuw, schatjes van kinderen zitten. Door hun vervelende situaties hebben ze geleerd om die kant verborgen te houden. Maar hopelijk leren ze gedurende het jaar dat Casa Luzeiro een veilige plek is, waar ze gewoon schatjes mogen zijn.

Geef een reactie